| De opmars van wereldmachten - deel 3

Europese koloniale machten en natiën vormen de wereld

Inleiding

Zoals we in een eerder studieartikel hebben kunnen constateren, heeft het Romeinse rijk an sich al bijzonder lang bestaan. Verschillende bronnen melden echter verschillende perioden. Grofweg spreken we van een periode van 550-650 jaar alvorens het uiteenviel in een Westelijk en een Oostelijk deel. Vervolgens hebben zich hieruit tal van Europese natiestaten ontwikkeld. Een groot aantal daarvan werden koloniale machten die de gehele bewoonde aarde omspanden en de huidige wereld hebben vormgegeven.

Om die reden kon de engel aan Daniël over het vierde wilde beest het volgende zeggen: het was “...angstaanjagend, afschrikwekkend en ongewoon sterk, en het had grote ijzeren tanden. Het verslond en verbrijzelde, en wat er overbleef vertrapte het met zijn poten. Het verschilde van alle andere beesten die daarvoor verschenen waren, en het had tien hoorns.” (Daniël 7:7). Hieronder zien we waarom dit zo is.

De tien hoorns van het (vierde) wilde beest



Afbeelding. Het vierde wilde beest (het Romeinse rijk) en zijn tien hoorns (de Europese natiën en koloniale machten die daaruit
ontstonden).



De geschiedenis laat zien hoe deze natiën en koloniale machten zich ontwikkelden en hoe dit beest 'verschilde van alle andere beesten die daarvoor verschenen waren'. De afbeeldingen hieronder maken dit duidelijk.



Afbeelding. Map van de Europese natiën en koloniale machten die voortkwamen uit het Romeinse rijk.





Afbeelding. Map van landen en gebiedsdelen die onder Europese controle stonden.

Het getal tien (10)

Het getal tien duidt op volheid, volledigheid, het totaal of de som van alles wat er van iets bestaat. Een normaal mens heeft tien vingers en tien tenen. Dat zijn alle vingers en tenen die hij bij de geboorte krijgt.
De tien plagen die over Egypte werden uitgestort, vormden de volledige uitdrukking van Gods oordelen over Egypte — alles wat nodig was om de valse goden van Egypte volkomen te vernederen en de greep van Egypte op Gods volk Israël te breken. De 'Tien Woorden' vormden de basiswetten van het Wetsverbond (Exodus 20:3-17; 34:28).
Jezus gebruikte het getal tien in verscheidene van zijn illustraties, om de volledigheid of het volledige aantal van iets aan te duiden. (Mattheüs 25:1; Lukas 15:8; 19:13, 16, 17).
De volledigheid van de beproeving of de periode van beproeving die God voor zijn dienstknechten heeft vastgesteld of hen laat ondergaan, wordt in Openbaring 2:10 onder woorden gebracht: "Wees niet bang voor het lijden dat je te wachten staat. De Duivel zal ermee doorgaan sommigen van jullie in de gevangenis te gooien, zodat jullie volledig op de proef worden gesteld. Tien dagen lang zullen jullie het zwaar te verduren hebben. Bewijs dat je trouw bent, zelfs tot de dood, en ik zal je de kroon van het leven geven." (Openbaring 2:10).

Nadat het Romeinse rijk gaandeweg desintegreerde, ontstonden hieruit de Europese natiën waarvan een aantal koloniale machten werden die het aanzien van de wereld tot nu toe hebben bepaald. Met name het Engelstalige deel heeft een verregaande invloed gehad om onze wereld door haar cultuur, taal en wetenschappelijke bevindingen. Inderdaad ‘verschilde het van alle andere beesten die daarvoor verschenen waren’. Dit is een zeer krachtig bewijs dat de aan Daniël gegeven profetieën van יהוה komen en het biedt zekerheid voor ons dat יהוה zijn beloften waarmaakt!

Een 'kleine hoorn' komt op

Zoals we eerder zagen had het vierde wilde beest tien hoorns, ofwel de Europese naties en koloniale machten die voortkwamen uit Rome. Dan ziet Daniël in zijn visioen het volgende:

“...Terwijl ik naar de hoorns keek, zag ik een andere hoorn, een kleine, ertussen opkomen...” (Daniël 7:8).



Afbeelding. Het vierde wilde beest (het Romeinse rijk) en zijn tien hoorns (de Europese natiën en koloniale machten die daaruit ontstonden) en de ‘kleine hoorn’ die daartussen oprees. Zoals we later zien is dit in eerste instantie het Britse rijk.

Het Britse rijk en de 'British Commonwealth of Nations'

Het Britse rijk was het grootste imperium aller tijden. Het rijk omvatte op zijn hoogtepunt, kort na de Eerste Wereldoorlog, een bevolking van 458 miljoen mensen, een kwart van de toenmalige wereldbevolking. Met zijn bijna 31 miljoen km² strekte het zich uit over ongeveer een kwart van het landoppervlak. Aan het hoofd van het Britse rijk stond de monarch van het Verenigd Koninkrijk.

Het Britse rijk werd oppermachtig tijdens de 300 jaar van uitbreiding door middel van handel, kolonisatie en annexatie. Het rijk omvatte gebieden op elk continent en in elke oceaan. Tussen 1890 en 1910 bereikte het zijn hoogtepunt qua macht, en rond 1921 qua oppervlakte.

Het rijk vergemakkelijkte de verspreiding van Britse technologie, handel, regeringsvormen en de Engelse taal in de wereld. Imperialistische overheersing hielp de Britse economische groei, en maakte van het land de invloedrijkste natie ter wereld. In het moederland werd ondertussen de parlementaire democratische structuur verder ontwikkeld.
De overheerste kolonies kregen het Engels als taal en een Brits bestuursapparaat opgelegd. Tijdens de dekolonisatie probeerde het Verenigd Koninkrijk van deze landen democratieën te maken, met wisselend succes. Bijna alle vroegere Britse kolonies hebben zich nadien aangesloten bij het Britse Gemenebest, de organisatie die de culturele erfenis van het rijk beheert.

Het Britse koloniale beleid werd bepaald door Britse handelsbelangen. Terwijl sommige landen hun eigen economie uitbouwden, dienden andere gebieden enkel om grondstoffen op te brengen. Het rijk werd bijeengehouden door een handige politiek volgens de aloude principes van het verdelen en heersen, gecombineerd met het afhankelijk houden van de koloniale economieën van investeringen en materialen uit het moederland. Deze strategieën zorgden echter voor interculturele conflicten (in Ierland, India, Zimbabwe, Soedan, Oeganda, Irak, Guyana, Fiji, ...) en economische problemen die nog altijd voelbaar zijn.



Afbeelding. Map die de ongekende omvang en invloedssfeer van het Britse rijk illustreert op het hoogtepunt van de macht.



Hoewel het Britse Rijk als zodanig als politieke entiteit niet meer bestaat, is haar invloed nog altijd enorm zoals de map hieronder laat zien als de (British) Commonwealth of Nations. Waarlijk, het vierde wilde beest is totaal verschillend van al zijn voorgangers!



Afbeelding. Map van de 'British Commonwealth of Nations' gevormd in 1931.

De ‘kleine hoorn’ vernedert drie wedijverende koningen

"...en drie van de eerste hoorns werden ervoor uitgerukt. Ik zag dat er in deze hoorn ogen waren die op mensenogen leken, en er was een mond vol grootspraak...” (Daniël 7:8).

Het Britse rijk kwam tot volle wasdom nadat het haar drie concurrenten (Spanje, Frankrijk, de Zeven Vereenigde Nederlanden) had weten uit te schakelen als concurrenten. Zelf bleef het als hegemoon over zodat gezegd werd: ‘Brittannia rules the waves’.

De Britse wereldmacht vocht vanaf haar ontstaan een groot aantal oorlogen tegen drie van haar belangrijkste Europese rivalen. Dit waren de koloniale machten Spanje, Frankrijk en de Zeven Vereenigde Nederlanden.

Het Britse rijk was eerst en vooral een militair expansionistische macht. Een echte hegemoon dus. Het moest daartoe echter afrekenen met een drietal van zijn sterkste rivalen te weten Spanje, Frankrijk en de Zeven Vereenigde Nederlanden. Deze ‘hoorns’ werden vernederd, of uitgerukt.



Afbeelding. Map van de drie wedijverende koningen die werden uitgerukt of vernederd
Spanje, Framkrijk en de Nederlanden.

De ‘kleine hoorn’ en de vernedering van Spanje

Het Spaanse rijk (Spaans: Imperio español) of de Universele Spaanse Monarchie (Spaans: Monarquía universal española) is de benaming voor de unie van koninkrijken, afhankelijkheden en koloniën ondergeschikt aan Spanje tussen 1492 en 1898. Het was het grootste wereldrijk van de vroegmoderne tijd en heeft vooral zijn stempel gedrukt op de geschiedenis, taal, religie en cultuur van het huidige Latijns-Amerika.

In 1588 stuurde Filips II van Spanje de Spaanse Armada op Engeland af. Deze vloot van 130 schepen, met meer dan 24.000 man aan boord, voer Het Kanaal op maar leed een nederlaag tegen de Britse vloot en werd het slachtoffer van tegenwinden en hevige Atlantische stormen. Deze gebeurtenis betekende dat de maritieme superioriteit definitief van Spanje op Engeland was overgegaan.

Het Spaanse rijk bestond bijna vijf eeuwen en was op zijn hoogtepunt tijdens de 16e, 17e en 18e eeuw 's werelds meest prominente wereldmacht, en kreeg eveneens de bijnaam ‘Het rijk waarop de zon nooit ondergaat’. Hoewel zijn wereldwijde suprematie uiteindelijk werd overschaduwd door het opkomende en veel grotere Britse rijk, blijft het Spaanse rijk een van de belangrijkste wereldmachten uit de geschiedenis, zowel bekend om zijn militaire dominantie als om zijn controversiële acties en intriges.



Afbeelding. Map van de 'Monarquía universal española' (het Spaanse rijk).

De ‘kleine hoorn’ en de vernedering van Frankrijk

Het Franse koloniale rijk, Frans: Empire colonial français of Empire français, is het geheel van koloniën en andere overzeese bezittingen waarover Frankrijk beschikte. Het ontstond vanaf de 17e eeuw en verdween voor het grootste deel in de tweede helft van de 20e eeuw. Een eerste reeks bezittingen ging grotendeels verloren in de loop van de 18e en begin 19e eeuw, waarna opnieuw een sterke gebiedsuitbreiding ontstond. Daarom spreekt men vaak van een eerste en een tweede Frans koloniaal rijk.

Het rijk bereikte zijn grootste omvang na de Eerste Wereldoorlog. Toen had het – Frankrijk zelf inbegrepen – een oppervlakte van 12.898.000 km², of bijna 1/10e van alle landoppervlakte, met meer dan 100 miljoen inwoners, of zowat 1/20e van de toenmalige wereldbevolking. Daarmee was het na het Britse rijk het op een na grootste rijk ter wereld.

De overblijfselen van dit imperium staan nu bekend als Overzees Frankrijk, la France d'outre-mer, en worden beschouwd als een onderdeel van de Franse Republiek.

In de achttiende eeuw bestreden de Engelsen en de Fransen elkaar in Noord-Amerika en India, waarna in 1763 de Vrede van Parijs tot stand kwam. Dit verdrag, aldus de auteur William B. Willcox, ’erkende Brittanniës nieuwe positie als de overheersende Europese macht in de wereld buiten Europa’. Engelands suprematie werd bevestigd door de totale overwinning op Napoleon Bonaparte van Frankrijk in 1815 tijdens de Slag bij Waterloo. Hij werd hier op 18 juni 1815 definitief verslagen door een coalitie van enerzijds Britse, Nederlandse en Hannoverse eenheden onder opperbevel van de hertog van Wellington en anderzijds een Pruisisch leger onder commando van maarschalk Gebhard Leberecht von Blücher. De 19e-eeuwse Britse historicus Edward Creasy rekende de Slag bij Waterloo onder de vijftien meest beslissende veldslagen in de wereldgeschiedenis.



Afbeelding. Map van de 'Empire colonial français' (het Franse rijk).

De ‘kleine hoorn’ en de vernedering van de Zeven Vereenigde Nederlanden

De Republiek der Zeven Vereenigde Nederlanden (Latijn: Belgium Foederatum) was tussen 1588 en 1795 een confederatie met trekken van een defensieverbond en een douane-unie. Ze besloeg grotendeels het grondgebied van het huidige Nederland. Zij verwierf in de 17e eeuw grote politieke en economische macht en speelde geruime tijd een hoofdrol op het wereldtoneel. Het einde kwam met de Franse invasie van 1792–1795, al was de neergang al eerder ingezet.

Opmerkelijk in de kleine republiek van rond de 1,5 miljoen inwoners was het succes van de Nederlandse wereldhandel via de Vereenigde Oostindische Compagnie (VOC), de West-Indische Compagnie (WIC), en die op de Oostzee, de grote militaire successen tegenover ogenschijnlijk veel sterkere landen als Spanje en Engeland, de enorme vloot (met 2000 schepen groter dan die van Engeland en Frankrijk samen), en de bloei van kunsten (Rembrandt en vele anderen) en wetenschappen (onder anderen Hugo de Groot), gepaard gaande met voor die tijd relatief grote geestelijke vrijheid.

In de zeventiende eeuw bouwden de Hollanders de grootste koopvaardijvloot ter wereld op. Met groeiende overzeese koloniën kreeg Engeland echter de overhand over dat koninkrijk.

De Engels-Nederlandse oorlogen of Engelse zeeoorlogen werden gevoerd in de 17e en 18e eeuw tussen Engeland (in verschillende politieke verbonden) en de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden om de controle over de zee- en handelsroutes.

Hoewel de Nederlanders uiteindelijk als wereldmacht door de Engelsen overvleugeld werden, behaalden ze verscheidene overwinningen, zoals de overgave van de Royal Prince in 1666 tijdens de Vierdaagse Zeeslag, waarover Willem van de Velde een beroemd schilderij schilderde, en de tocht naar Chatham in juni 1667, toen een kleine vloot onder leiding van admiraal Michiel de Ruyter door de verdedigingsketting die de Medway (een zijrivier van de Theems) afsloot kon breken, waarna vier Engelse schepen op de belangrijkste Engelse marinebasis tot zinken werden gebracht en het Engelse vlaggenschip de Royal Charles werd buitgemaakt.



Afbeelding. Map van de 'Republiek der Zeven Vereenigde Nederlanden'.

De ‘kleine hoorn’ bereikt zijn hoogtepunt

Hoe deze ‘kleine hoorn’ zijn top bereikt en welke beslissende rol hij op het wereldtoneel zal spelen tijdens de laatste fase van de Satan’s regering, zal worden behandeld in de studieartikelen over het boek Openbaring.

Klik op deze link om terug te gaan.



Vrije christenen | 2021